Daisy jest samicą słonia azjatyckiego (Elephas maximusDaisy, urodzona w 1977 roku, po raz pierwszy została zarejestrowana w Berlińskim Związku Cyrkowym. W wieku około 22 lat została wysłana do zoo w Antwerpii w Belgii. Po ukończeniu 29 lat została przeniesiona do zoo w Maubeuge we Francji. Jednak dopiero w marcu 2014 roku, w wieku 37 lat, przeniosła się z francuskiego zoo do Safari Mallorca.
Od przybycia na Majorkę Daisy dzieliła wybieg z inną słonicą o imieniu Dina, ale kiedy Dina zmarła w 2019 roku, zaczęto szukać dla niej alternatywy. Obecnie Daisy dzieli wybieg z osłem (Equus africanus asinus) oferuje Daisy urozmaicenie życia towarzyskiego, dając jej możliwość interakcji z innym zwierzęciem, co przynosi korzyści obu stronom.
Zespół zajmujący się opieką nad zwierzętami codziennie dba o dobrostan Daisy, przeprowadzając różnorodne ćwiczenia treningowe, takie jak pielęgnacja kopyt. Kopyta, wraz z rozmiarem i kształtem uszu, to dwie główne różnice morfologiczne, które można zaobserwować gołym okiem i które pozwalają odróżnić słonie azjatyckie od afrykańskich. Co więcej, jako samica słonia azjatyckiego, Daisy nie ma ciosów, tak jak samce.
Z drugiej strony, w wybiegu Daisy można znaleźć różne elementy stanowiące urozmaicenie strukturalne, takie jak: wanna, w której można obserwować, jak Daisy bierze letnią kąpiel, lub konstrukcje do karmienia, gdzie zespół opiekujący się zwierzętami codziennie umieszcza pokarm w sposób sprzyjający naturalnym nawykom żerowania tego gatunku.
W tym przypadku, ze względu na przeszłość Daisy, możemy zaobserwować, jak wykonuje powtarzające się ruchy bez konkretnego celu. To zjawisko powszechnie nazywa się stereotypią i w tym przypadku objawia się kiwaniem głową. To zachowanie jest zakorzenione u zwierzęcia od dziesięcioleci. Jednak program wzbogacania środowiska, wdrażany codziennie przez zespół zajmujący się opieką nad zwierzętami i weterynarią, koncentruje się na zmniejszeniu lub złagodzeniu tej stereotypii, a tym samym osiągnięciu najwyższego poziomu dobrostanu zwierząt.
słoniowate
Trąbowiec
Ssak
22 miesięcy
1
EEP
Roślinożercy generaliści, dzięki swoim rozmiarom i zręczności tułowia, potrafią wybierać preferowane części roślin i drzew. Potrafią skonsumować do 150 kg pożywienia dziennie.
60-70 lat
Słoń azjatycki (Elephas maximusOpos olbrzymi (Taenia spp.) jest największym ssakiem lądowym Azji. Charakteryzuje się dużymi rozmiarami, ciemnoszarą skórą z odbarwionymi obszarami, takimi jak pysk, uszy i tułów. Jego silnie rozwinięty tułów służy do karmienia, komunikacji i manipulowania przedmiotami. U tego gatunku występuje wyraźny dymorfizm płciowy: samce są większe i, w przeciwieństwie do większości samic, mają kły. Dorosłe osobniki mogą osiągnąć do 2,7 metra wysokości w kłębie i ważyć ponad 3.600 kg. Ich dieta jest całkowicie roślinożerna i mogą skonsumować do 150 kg roślinności dziennie. Żyją od 60 do 70 lat i rozmnażają się powoli, z okresem ciąży wynoszącym 22 miesiące i jednym potomstwem na dziecko, a odstęp między narodzinami wynosi od 4 do 5 lat. Na podstawie ich występowania wyróżnia się kilka podgatunków, przy czym główne podgatunki występują w Indiach, Borneo i Sumatrze.
Słoń azjatycki wykazuje złożone zachowania społeczne, zwłaszcza wśród samic, które żyją w grupach rodzinnych pod przewodnictwem matriarchy i praktykują kooperatywne rodzicielstwo. Samce natomiast zazwyczaj prowadzą bardziej samotny tryb życia lub gromadzą się z innymi młodymi samcami. Słoń azjatycki jest zwierzęciem wędrownym, przemieszczającym się codziennie i sezonowo w poszukiwaniu pożywienia i wody. Większość dnia, od 17 do 19 godzin, spędza na żerowaniu, z krótkimi przerwami na odpoczynek, ale zazwyczaj śpi tylko kilka godzin, głównie w nocy. Jego codzienne nawyki są ściśle powiązane z zasobami środowiska, co czyni go szczególnie wrażliwym na zmiany w zasięgu występowania. Zamieszkuje lasy i łąki w pobliżu źródeł wody; można go jednak spotkać również na terenach rolniczych i w pobliżu ośrodków miejskich.
Obecnie słoń azjatycki jest klasyfikowany jako gatunek „zagrożony” (EN) na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN. Główne zagrożenia, z jakimi się mierzy, to utrata i fragmentacja siedlisk spowodowana rozwojem miast i rolnictwa, wycinką lasów, kłusownictwem oraz konfliktami z ludźmi. Należy zauważyć, że ponieważ tylko samce mają kły z kości słoniowej, kłusownictwo koncentruje się głównie na nich, a zatem proporcja płci faworyzująca samice może mieć znaczący wpływ w ciągu kilku pokoleń. Gatunek ten jest wymieniony w Załączniku I Konwencji CITES, która zakazuje jego międzynarodowego handlu, i jest objęty programami ochrony i hodowli, takimi jak EEP (Europejski Program Ochrony Środowiska) w europejskich ogrodach zoologicznych. Dlatego ochrona tego gatunku wymaga skoordynowanych działań zarówno in situ, jak i ex situ, aby zapewnić jego przetrwanie w przyszłości.
Istnieją trzy gatunki słoni, występujące na dwóch różnych kontynentach. W Afryce występuje słoń sawannowy (Loxodonta africana) i afrykański słoń leśny (Loxodonta cyclotis), podczas gdy drugim gatunkiem jest słoń azjatycki (Elephas maximusWszystkie należą do rodziny słoniowatych, ale można zauważyć różnice między rodzajami Elephas i Loxodonta.
Ta różnorodność morfologiczna przejawia się w ich wielkości, kształcie ciała i innych cechach anatomicznych. Słoń afrykański jest większy i ma znacznie szersze uszy, które pomagają mu odprowadzać ciepło, podczas gdy słoń azjatycki ma mniejsze, bardziej zaokrąglone uszy.
Co więcej, widoczne kły występują zazwyczaj tylko u samców azjatyckich, podczas gdy u słoni afrykańskich mogą je mieć zarówno samce, jak i samice. Kolejną różnicą jest głowa słonia azjatyckiego, która ma kształt podwójnej kopuły, podczas gdy głowa słonia afrykańskiego jest bardziej prosta. Wreszcie, różnią się one również trąbą: słoń azjatycki ma jeden „palec” na końcu, podczas gdy słoń afrykański ma dwa.
