Nosorożecowate
Nieparzydełkowce
Ssaki
530 550 dni
1
EEP
Żywi się głównie krótkimi trawami. Jego szeroka, płaska warga jest przystosowana do efektywnego żerowania na afrykańskich sawannach.
Do 50 lat
Biały nosorożec (ceratoterium simumNosorożec jest drugim co do wielkości ssakiem lądowym, ustępując jedynie słoniowi afrykańskiemu. Wyróżnia się dwa podgatunki: nosorożec biały południowy (C. s. simum), bardziej powszechny i północny (C. s. cottoniŻbik afrykański (Arachnidus spp.) jest praktycznie wymarły. Ma krępe ciało, dużą głowę i dwa rogi na pysku, z których przedni jest dłuższy. Pomimo swojej nazwy, jego skóra jest gruba i szara. Szeroki, płaski pysk jest przystosowany do żerowania na afrykańskich sawannach. Zamieszkuje trawiaste równiny i sawanny południowej Afryki, preferując obszary z dostępem do wody i cienia. Jego układ pokarmowy jest wyspecjalizowany w przetwarzaniu dużych ilości trawy, a powolny metabolizm pozwala mu przetrwać w środowiskach o ograniczonych zasobach.
Nosorożec biały jest zwierzęciem głównie dziennym, najbardziej aktywnym wczesnym rankiem i o zmierzchu. W najgorętszych godzinach szuka cienia, aby odpocząć. Jest zwierzęciem terytorialnym; dorosłe samce znaczą swoje terytorium odchodami i moczem. Chociaż zazwyczaj żyje samotnie, zwłaszcza samce, samice mogą tworzyć grupy z młodymi. Komunikacja odbywa się poprzez wokalizacje, pozy ciała i znakowanie zapachem. Pomimo swoich rozmiarów i niezdarnego wyglądu, może osiągnąć prędkość do 40 km/h na krótkich dystansach. Jego węch i słuch są dobrze rozwinięte, co rekompensuje ograniczony wzrok. Kąpiele błotne są powszechne i pomagają regulować temperaturę ciała oraz chronić skórę przed pasożytami.
Nosorożec biały jest poważnie zagrożony kłusownictwem, napędzanym popytem na jego rogi na nielegalnych rynkach. Pod koniec XIX wieku uważano go za wymarłego, ale w Republice Południowej Afryki odkryto niewielką populację, co pozwoliło na jego odrodzenie. Obecnie południowa biała populacja nosorożca liczy około 15 940 osobników, podczas gdy północna biała populacja jest praktycznie wymarła – w niewoli żyją tylko dwie samice. Gatunek ten jest klasyfikowany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody jako „bliski zagrożenia”. Środki ochrony obejmują patrole antykłusownicze, programy hodowli w niewoli oraz przesiedlenia na bezpieczne obszary. Włączenie go do załączników CITES reguluje handel międzynarodowy. Pomimo tych wysiłków, kłusownictwo i utrata siedlisk nadal stanowią poważne zagrożenie dla przetrwania gatunku.
Nazwa „biały nosorożec” pochodzi od błędnego tłumaczenia słowa „wijde” z języka afrikaans, które oznacza „szeroki”. Odnosi się ono do pyska nosorożca, a nie do jego koloru.
Jest to najbardziej towarzyski nosorożec, w przeciwieństwie do innych, bardziej samotnych gatunków, często można go spotkać w grupach.
Jego róg składa się z keratyny, tego samego białka, z którego zbudowane są ludzkie włosy i paznokcie.
Pomimo swoich dużych rozmiarów, może osiągnąć prędkość 40 km/h.
Kąpiele błotne nie tylko odświeżają ciało, ale także działają jako ochrona przed owadami i pasożytami.
Samce oznaczają swoje terytorium kopcami odchodów, zwanymi „śmietnikami”.
Mają doskonały słuch i węch, co rekompensuje ich stosunkowo słaby wzrok.
Młode pozostają z matkami przez około 2–3 lata, zanim staną się samodzielne.
Róg przedni może osiągnąć długość 1,5 metra.
Pomimo silnego wyglądu są to zwierzęta bardzo wrażliwe na stres.
Nosorożec biały ma wyraźny garb mięśniowy, który podtrzymuje jego dużą głowę.
Jego dieta składa się wyłącznie z trawy, nie zjada liści ani gałęzi.
Białe nosorożce mogą żyć na wolności nawet 50 lat.
Gody mogą trwać nawet 30 minut i są jednymi z najdłuższych okresów wśród ssaków.
Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 6–7 lat, samce zaś w wieku 10–12 lat.
Biały nosorożec jest jednym z niewielu gatunków, któremu udało się z powodzeniem przywrócić populację na obszarach, na których wyginął.
Obecna populacja tego gatunku jest jednym z największych sukcesów w ochronie afrykańskiej przyrody.
