Hystricowate
Rodentia
Ssaki
66–112 dni
Jeden narodziny rocznie
Nie zidentyfikowano żadnego konkretnego programu hodowli w niewoli dla tego gatunku.
Żywi się głównie korzeniami, bulwami, korą, opadłymi owocami i płodami rolnymi. Czasami zjada owady, drobne kręgowce i padlinę. Obgryza również kości, aby pozyskać wapń i ostrzyć siekacze.
Na wolności: do 20 lat. W niewoli: do 28 lat.
Jeżozwierz zwyczajny (Hystrix CristataKuna karłowata (Euphorbia spp.) jest największym gryzoniem w Europie i jednym z największych w Afryce. Wyróżnia się zwartym ciałem i pokryciem sztywnymi, czarno-białymi kolcami, które mogą osiągać ponad 30 cm długości. Kolce te stanowią bardzo skuteczną adaptację obronną. W przeciwieństwie do jeży, jej kolce nie są przyczepione do mięśni, ale mogą być uniesione lub oderwane, jeśli zwierzę poczuje się zagrożone. Ma dużą głowę z dobrze rozwiniętymi siekaczami, małe oczy i krótkie nogi z silnymi pazurami. Jest zwierzęciem stopochodnym, co oznacza, że chodzi na podeszwach stóp. Jej dieta obejmuje korzenie, bulwy, korę i owoce, choć obgryza również kości, aby uzyskać wapń. Żyje w norach lub naturalnych jaskiniach, gdzie pozostaje ukryta w ciągu dnia. Jej anatomia i zachowanie pozwalają jej przetrwać zarówno w wilgotnym, jak i suchym środowisku.
Jeżozwierz zwyczajny jest zwierzęciem nocnym, samotnym lub żyjącym w monogamicznych parach, choć może również tworzyć małe grupy rodzinne. W ciągu dnia ukrywa się w norach lub szczelinach skalnych, które sam wykopuje. Jest zwierzęciem ściśle lądowym, choć w razie potrzeby potrafi pływać. Jego nocne ruchy koncentrują się na poszukiwaniu pożywienia i może przebyć kilka kilometrów w ciągu jednej nocy. W razie zagrożenia wydaje grzechoczący dźwięk pustymi kolcami na ogonie, unosi kolce i ostatecznie szarżuje do tyłu, aby przebić agresora. To zachowanie obronne zostało udokumentowane nawet wobec dużych drapieżników. Wykazuje lojalność terytorialną i oznacza swoją przestrzeń moczem. Pomimo słabego wzroku, skutecznie nawiguje, wykorzystując węch i słuch.
Jeżozwierz zwyczajny jest klasyfikowany jako „Mniej zmartwień” (LC) Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznała jego szerokie rozprzestrzenienie i tolerancję na zmodyfikowane siedliska. Jednak gatunek ten napotyka lokalne zagrożenia, zwłaszcza w Afryce Północnej, gdzie jest polowany ze względu na mięso i kolce. W Europie, a konkretnie we Włoszech, jest chroniony przepisami krajowymi i dyrektywami UE, choć prześladowanie na obszarach wiejskich nadal trwa. Jego niski wskaźnik reprodukcji oraz stosowanie trucizn lub pułapek na terenach rolniczych mogą negatywnie wpływać na lokalne populacje. Gatunek ten nie jest wymieniony w załącznikach do konwencji CITES i nie istnieją formalne programy ochrony ex situ. Mimo to jest monitorowany w kilku rezerwatach i parkach. Jego zdolność adaptacji jest wysoka, ale długoterminowa ochrona wymaga czujności w zakresie ekspansji człowieka i konfliktów z rolnikami.
Jeżozwierz zwyczajny potrafi unieść duży grzebień z kolców na grzbiecie, gdy poczuje się zagrożony, co nadaje mu bardziej majestatyczny wygląd.
Na ogonie ma kilka pustych kolców, które wydają grzechoczący dźwięk słyszalny z odległości kilku metrów.
Mimo że wydaje się powolny, potrafi poruszać się szybko, gdy poczuje się zagrożony.
Ich zachowanie obronne może spowodować poważne obrażenia u dużych drapieżników, takich jak lwy, hieny czy lamparty.
W starożytnym Rzymie ciernie te wykorzystywano jako talizmany i w rytuałach magicznych.
W niektórych kulturach afrykańskich jest uważany za symbol ochrony i odporności.
Obgryzają kości nie tylko po to, by pozyskać wapń, ale również po to, by ostrzyć siekacze, które nieustannie rosną.
Nory mogą mieć kilka wejść i być współdzielone przez osobniki tej samej rodziny.
Gatunek ten jest zdolny do życia w pobliżu terenów zamieszkanych przez ludzi, a także do przystosowania się do życia na terenach uprawnych i w obszarach podmiejskich.
Jak na gryzonia, żyje wyjątkowo długo: w niewoli do 28 lat.
Młode osobniki rodzą się z miękkimi kolcami, które twardnieją kilka dni po urodzeniu.
W odróżnieniu od wielu gryzoni wykazuje długotrwałą opiekę rodzicielską.
Kiedy chodzi, najeża kolce na grzbiecie, co tworzy charakterystyczną, falującą sylwetkę.
Może wydawać chrząknięcia i prychnięcia, gdy czuje się zagrożony.
Nie wszystkie zwierzęta budują własne nory; niektóre zajmują struktury opuszczone przez inne zwierzęta.
W rejonach górskich zaobserwowano go na wysokości do 2.500 metrów.
W Europie gatunek ten występuje głównie we Włoszech i na Sycylii, prawdopodobnie w wyniku introdukcji człowieka.
