Paw to duży ptak grzebiący należący do rodziny kurowatych (Phasianidae). Wyróżnia się on wyrazistym dymorfizmem płciowym: samiec ma opalizujące, metalicznie niebieskie upierzenie na szyi i głowie oraz spektakularnie wydłużone górne pióra ogonowe, potocznie zwane „ogonem”, które mogą przekraczać 1,5 metra długości i są ozdobione przyoczkami odbijającymi światło. Pióra te nie pełnią funkcji lotu, ale są niezbędne w doborze płciowym. Samica (pawia) jest bardziej dyskretna, o brązowo-białym i matowozielonym upierzeniu. Obie płci mają czub na głowie i silne nogi przystosowane do chodzenia i biegania. Są ptakami lądowymi, choć mogą latać na krótkich dystansach i odpoczywać na drzewach. Ich wszystkożerny układ pokarmowy jest przystosowany do zróżnicowanej diety. W naturze żyją w siedliskach z bujną roślinnością i w pobliżu źródeł wody, od tropikalnych lasów deszczowych po otwarte tereny rolnicze.

Pawie to ptaki towarzyskie, które zazwyczaj żyją w małych grupach składających się z dominującego samca i kilku samic. W okresie lęgowym samce wyznaczają terytoria godowe, gdzie wykonują skomplikowane tańce i pokazy machania ogonem, którym towarzyszą głośne wokalizacje, aby przyciągnąć samice. Pawie prowadzą dzienny i zmierzchowy tryb życia; żerują o świcie i zmierzchu, a odpoczywają w najgorętszych godzinach. W nocy chronią się na wysokich gałęziach, aby uniknąć drapieżników. Komunikują się za pomocą głośnych dźwięków, zwłaszcza samce, które wydają przenikliwe okrzyki w ramach zalotów lub w celu ostrzeżenia grupy. Obserwuje się również kąpiele w kurzu, demonstracje dominacji na czubku głowy oraz zastraszające pozy ciała. Poza sezonem lęgowym samice mogą tworzyć stałe grupy z młodymi, podczas gdy młode samce wędrują samotnie lub w małych grupach samców niebędących w okresie lęgowym.

Paw jest obecnie klasyfikowany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) jako gatunek „najmniejszej troski” (Least Concern) i ma dużą i stabilną populację globalną. Jest ptakiem narodowym Indii, gdzie jest prawnie chroniony, a także został introdukowany do wielu krajów ze względu na swoje walory ozdobne. Pomimo sukcesów reprodukcyjnych na wolności i w niewoli, napotyka lokalne zagrożenia, takie jak kłusownictwo dla piór lub mięsa, a także utratę naturalnych siedlisk spowodowaną ekspansją rolnictwa lub urbanizacją. W niektórych regionach na jego przetrwanie wpływają również pestycydy i potrącenia na drogach. Nie jest on wymieniony w programach hodowlanych gatunków zagrożonych, ale znajduje się w Załączniku III Konwencji CITES w Indiach, co oznacza konieczność monitorowania handlu międzynarodowego. Jego rozmnażanie jest powszechne w ogrodach zoologicznych, rezerwatach, ogrodach historycznych i parkach, co sprzyja jego globalnemu rozprzestrzenianiu się. W niektórych krajach, gdzie zdziczał, może mieć wpływ na lokalną przyrodę.