Kaczka piżmowa to silny gatunek ptactwa wodnego, wyróżniający się charakterystycznym wyglądem: masywnym ciałem, prostym dziobem, silnymi nogami przystosowanymi do chodzenia i pływania oraz nagą, brodawkowatą, czerwoną skórą na twarzy samca. Jej upierzenie jest przeważnie czarne z metaliczno-zieloną lub fioletową iryzacją oraz białymi znaczeniami na skrzydłach. Gatunek ten wykazuje wyraźny dymorfizm płciowy: samce są znacznie większe i mają bardziej widoczne dzwonki na twarzy. Dobrze adaptuje się do wilgotnych siedlisk, ale zasiedla również obszary wiejskie i miejskie z obecnością zbiorników wodnych. Jej fizjologia jest wydajna: jej metabolizm pozwala jej na stosowanie diety wszystkożernej i przetrwanie w środowiskach zmodyfikowanych przez człowieka. Wykazuje niezwykłą tolerancję na ciepło i jest zdolna do gniazdowania w drzewach, wydrążonych kłodach i dziuplach, wykazując niezwykłą elastyczność ekologiczną. Jej udomowienie doprowadziło do powstania linii genetycznych wyselekcjonowanych pod kątem potulności, wielkości lub produkcji mięsa.

Kaczka piżmowa to ptak głównie lądowy i dzienny, który zazwyczaj porusza się w parach lub małych grupach rodzinnych. Nie jest ptakiem migrującym, choć na wolności może podejmować lokalne wędrówki. W przeciwieństwie do innych ptaków wodnych, jest cicha: samce nie kwaczą, lecz gwiżdżą, dyszą lub parskają, aby komunikować się lub odstraszać drapieżniki. Samice wydają ciche, gardłowe dźwięki, aby przywołać swoje młode. W okresie lęgowym samce stają się bardziej terytorialne, prezentując rytuały godowe, takie jak kiwanie głową, wibrowanie piórami i rozpościeranie skrzydeł. Gniazdują na wzniesieniach, co chroni je przed drapieżnikami lądowymi. W ciągu dnia naprzemiennie kąpią się, jedzą i odpoczywają. Są to ptaki inteligentne i czujne, zdolne do rozpoznawania ludzi lub codziennych czynności. Ich zachowanie w niewoli zmienia się w zależności od socjalizacji i sposobu obchodzenia się z nimi. Chociaż są na ogół spokojne, samce mogą wykazywać dominację nad innymi kaczkami lub mniejszymi ptakami.

Kaczka piżmowa jest klasyfikowana przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) jako gatunek „najmniejszej troski” ze względu na szeroki zasięg występowania, tolerancję ekologiczną oraz stabilne populacje dzikie i domowe. W swoim naturalnym zasięgu, od Meksyku po północną Argentynę, występuje w siedliskach naturalnych i na obszarach wiejskich. Natomiast populacje introdukowane (USA, Europa, wyspy Pacyfiku) mogą zachowywać się jak gatunek inwazyjny, konkurując z rodzimym ptactwem wodnym, a nawet krzyżując się z krzyżówkami (Anas platyrhynchos). Chociaż nie jest objęta międzynarodowymi programami hodowli kontrolowanej, jest powszechnie hodowana na obszarach wiejskich ze względu na mięso i łagodne usposobienie. W obszarach miejskich i parkach jej obecność może wzrosnąć z powodu niekontrolowanego karmienia i braku zarządzania populacją. Nie jest wymieniona w CITES, z wyjątkiem Załącznika III dla Indii. Głównymi zagrożeniami dla dzikich populacji są utrata siedlisk nadbrzeżnych i zanieczyszczenie wody.