Małpa pająkowata Geoffroya (Ateles GeoffroyiMarmozeta karłowata (Taenia spp.) jest jednym z największych naczelnych Nowego Świata, o smukłym ciele, wydłużonych kończynach i wysoce rozwiniętym chwytnym ogonie, który działa jak piąta kończyna. Jej morfologia jest przystosowana do życia nadrzewnego: brak przeciwstawnych kciuków pozwala jej sprawnie zwisać i szybko poruszać się po gałęziach. Jej futro może mieć kolor od czarnego i brązowego do czerwonawego, z charakterystyczną jasną maską wokół oczu. Jej dieta jest głównie owocożerna, szczególnie skoncentrowana na figach, chociaż obejmuje również liście, nasiona, kwiaty i owady. Są to zwierzęta społeczne i inteligentne, które odgrywają kluczową rolę w ekosystemach jako rozsiewacze nasion. Występują w lasach tropikalnych i subtropikalnych, głównie wilgotnych, o dużej gęstości roślinności, gdzie wykorzystują korony drzew do przemieszczania się i żerowania. Mają niską reprodukcję, co czyni je podatnymi na zagrożenia ze strony człowieka.

Jest to dzienny i ściśle nadrzewny naczelny, znany ze swojej zwinności i szybkości podczas poruszania się za pomocą brachiacji, huśtania się za pomocą ramion i chwytnego ogona w koronach drzew. Żyje w złożonych grupach społecznych typu fuzja-podział, w których podgrupy rozdzielają się i łączą ponownie w ciągu dnia w zależności od dostępności pożywienia. Samice zazwyczaj opuszczają swoją grupę po osiągnięciu dojrzałości płciowej, podczas gdy samce pozostają w niej do końca życia. Komunikacja odbywa się za pomocą wokalizacji, pozycji ciała i mimiki, w tym głośnych pisków, jęków i nawoływań alarmowych. Relacje społeczne charakteryzują się hierarchiami i sojuszami, a częste interakcje, takie jak pielęgnacja, są obserwowane. Znaczną część dnia poświęcają na jedzenie, odpoczynek i monitorowanie otoczenia. Są ciekawskie i inteligentne, potrafią rozwiązywać problemy i zapamiętywać skomplikowane trasy żerowania.

Czepiak Geoffroya jest klasyfikowany jako gatunek „zagrożony” (EN) przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) ze względu na połączenie poważnych zagrożeń, takich jak utrata i fragmentacja siedlisk, polowania oraz nielegalny handel. Wylesianie na potrzeby rolnictwa, hodowli zwierząt gospodarskich i urbanizacja drastycznie zmniejszyły zasięg jego występowania, izolując populacje i utrudniając rozmnażanie. Ponadto, chwytanie w celu handlu zwierzętami domowymi jest nadal powszechne w niektórych regionach, pomimo prawnego zakazu. Włączenie go do Załącznika I Konwencji CITES zakazuje handlu międzynarodowego, co odzwierciedla jego globalną podatność na wyginięcie. Ze względu na powolny cykl rozrodczy, w którym rodzi się tylko jedno potomstwo co dwa do czterech lat, populacje nie mogą się łatwo odbudować. W kilku obszarach chronionych wdrożono programy monitoringu, edukacji i hodowli w niewoli (takie jak EEP), ale ich powodzenie zależy od skutecznej ochrony siedlisk i egzekwowania przepisów środowiskowych.