Lew (Panthera leo) jest jedynym prawdziwie towarzyskim „kotowatym” i drugim co do wielkości po tygrysie. Należący do rodziny kotowatych (Felidae), zamieszkuje głównie sawanny, trawiaste równiny i półpustynne obszary Afryki Subsaharyjskiej. Jego muskularne ciało, potężne szczęki i chowane pazury pozwalają mu upolować dużą ofiarę. Samce wyróżniają się grzywą, unikalną cechą wśród kotów, której kształt i kolor mogą się różnić w zależności od regionu i genetyki. Gatunek ten wykazuje wyraźny dymorfizm płciowy: samce przewyższają samice pod względem wielkości, wagi i ozdób. Ewolucyjnie lew należy do rodzaju Panthera, wraz z tygrysem, jaguarem i lampartem. Chociaż historycznie zajmował znaczną część Afryki, Azji, a nawet południowej Europy, obecnie jego zasięg występowania został drastycznie ograniczony. Podgatunek azjatycki (Panthera leo persica) występuje wyłącznie w Indiach, a jego populacja szacowana jest na mniej niż 700 osobników.

Lew jest jedynym kotowatym, który żyje w stabilnych grupach zwanych stadami. Stada te składają się z kilku spokrewnionych samic, ich młodych i maksymalnie trzech lub czterech dorosłych samców, którzy konkurują o możliwość rozmnażania. Lwice współpracują podczas polowań, broniąc swojego terytorium i wychowując młode. To wspólne zachowanie przyczynia się do przetrwania grupy. Samce z kolei bronią terytorium przed rywalizującymi samcami, a ich czas w stadzie trwa zazwyczaj od dwóch do czterech lat. Młode są zazwyczaj odstawiane od piersi w wieku sześciu miesięcy i zaczynają polować około pierwszego roku życia. Lwy są najbardziej aktywne nocą (nocną i zmierzchową) i mogą spać od 16 do 20 godzin na dobę, oszczędzając energię na polowanie. Wokalizacje są podstawą komunikacji wewnątrzgatunkowej, zwłaszcza ryki, które służą do oznaczania terytorium lub utrzymywania kontaktu na odległość.

Sytuacja lwa na wolności jest alarmująca. Sklasyfikowany jako „narażony” przez IUCN, stracił ponad 90% swojego historycznego zasięgu. Szacuje się, że pozostało od 23 000 do 39 000 osobników, głównie we wschodniej i południowej Afryce. Do najpoważniejszych zagrożeń należą utrata i fragmentacja siedlisk, kłusownictwo (zarówno dla trofeów, jak i w odwecie za ataki na zwierzęta gospodarskie) oraz spadek populacji naturalnych ofiar. Ponadto kontakt z osadami ludzkimi przenosi choroby takie jak nosówka. Podgatunek azjatycki jest bardziej zagrożony, ograniczony do jednego parku w Indiach. Różne programy ochrony koncentrują się na ochronie siedlisk, współistnieniu ze społecznościami ludzkimi i hodowli w niewoli poprzez programy takie jak EEP. Gatunek ten jest wymieniony w CITES (Załącznik II), a w przypadku lwa azjatyckiego – w Załączniku I. Przyszłość gatunku będzie zależeć od współpracy między rządami, lokalnymi społecznościami i ogrodami zoologicznymi.