Flaming amerykański, znany również jako flaming karaibski, jest najbardziej kolorowym gatunkiem flaminga i jednym z największych w rodzaju Phoenicopterus. Jego upierzenie waha się od jasnoróżowego do pomarańczowoczerwonego, ze względu na karotenoidy obecne w jego diecie, zwłaszcza skorupiaki i glony. Jego ciało jest smukłe, z długą, giętką szyją przystosowaną do żerowania w płytkich wodach. Dziób jest zakrzywiony do dołu, z systemem filtrującym, który pozwala mu oddzielać pokarm od wody i mułu. Długie, cienkie nogi są różowe, przystosowane do chodzenia po miękkim dnie, a częściowo błoniaste stopy pomagają mu wzburzyć osad. W locie prezentują czarne pióra skrzydeł i całkowicie wyciągniętą szyję i nogi. Ich anatomia jest specjalnie przystosowana do życia w wodzie, z gruczołami solnymi do wydalania nadmiaru soli. Mają dobrze rozwinięty wzrok i równowagę, niezbędne do długotrwałego stania na jednej nodze.

Flaming różowy to gatunek niezwykle towarzyski i stadny, tworzący kolonie liczące nawet kilka tysięcy osobników. Grupy te ułatwiają zarówno rozmnażanie, jak i ochronę przed drapieżnikami. Ich rytuały godowe są złożone i obejmują choreograficzne ruchy szyi, skrzydeł i nóg, wykonywane grupowo w celu stymulacji synchronizacji rozrodczej. Gatunek ten jest sezonowo monogamiczny, a oboje rodzice uczestniczą w inkubacji i opiece nad pisklętami. Są dzienne, choć mogą przemieszczać się o świcie i zmierzchu w poszukiwaniu pożywienia. Mają charakterystyczne nosowe wokalizacje i są bardzo wrażliwe na niepokojenie ze strony człowieka w okresie lęgowym. Chociaż nie podejmują długich migracji, niektóre populacje przemieszczają się lokalnie w zależności od opadów deszczu, zasolenia i obecności okresowych terenów podmokłych. Wykazują również częste kąpiele, czyszczenie piór i wygrzewanie się na słońcu, aby utrzymać pióra w optymalnym stanie.

Obecnie klasyfikowany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) jako gatunek „najmniejszej troski”, flaming amerykański utrzymuje stabilne, ale ograniczone populacje. Do głównych zagrożeń należą degradacja i utrata nadmorskich terenów podmokłych, zanieczyszczenie metalami ciężkimi i odpadami miejskimi, presja człowieka na obszary lęgowe oraz zakłócenia spowodowane niekontrolowaną turystyką. W regionach takich jak Półwysep Jukatan i Antyle, rozwój turystyki i urbanizacja wybrzeży doprowadziły do ​​zmniejszenia historycznych terenów lęgowych. Chociaż nie istnieją specjalne programy hodowli w niewoli, populacje są z powodzeniem utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Flaming jest wymieniony w Załączniku II Konwencji CITES, co oznacza ograniczenia w handlu nim. W krajach takich jak Kuba, Meksyk i Wenezuela utworzono rezerwaty przyrody i sanktuaria w celu ochrony jego newralgicznych obszarów. Monitorowanie populacji odbywa się poprzez badania lotnicze i naziemne, a kampanie informacyjne mają na celu ograniczenie zakłóceń spowodowanych przez człowieka i ochronę słonych ekosystemów, niezbędnych flamingowi do rozrodu.