Zwykły emu (Dromaius novaehollandiaeEmu jest jednym z najbardziej charakterystycznych ptaków Australii i drugim co do wysokości na świecie po strusiu. Jako ptak nielotny, jest doskonale przystosowany do życia na lądzie, z długimi, silnymi nogami zdolnymi do utrzymania prędkości do 50 km/h. Jego kudłate, brązowo-szare upierzenie działa jako izolacja termiczna, pomagając mu przetrwać w gorącym, suchym klimacie. Szyja jest naga i niebieskawa, a głowa ma małe, ciemne pióra. Jego układ pokarmowy jest wyspecjalizowany w zróżnicowanej diecie wszystkożernej, uzupełnianej małymi kamieniami, które pomagają rozdrabniać pokarm w żołądku. Żywi się nasionami, owocami, pędami, owadami i małymi kręgowcami, wykazując dużą zdolność adaptacji żywieniowej. Może przetrwać dni bez picia wody, czerpiąc wilgoć z pożywienia, ale gdy znajdzie źródło wody, pije jej duże ilości. Ma bystry wzrok i słuch, które pozwalają mu wykrywać drapieżniki z daleka. Na przestrzeni dziejów emu odgrywało ważną rolę w kulturze Aborygenów australijskich, będąc źródłem pożywienia i symbolem duchowym.

Emu to zwierzę dzienne, koczownicze, które pokonuje duże odległości w poszukiwaniu pożywienia, szczególnie w okresach suszy lub niedoboru pożywienia. Często spotyka się je w małych grupach, choć w pewnych porach roku może tworzyć duże stada. Jego lokomocja opiera się na długich krokach i płynnych ruchach, a ptak jest zdolny do szybkich zwrotów i szybkich biegów, aby uniknąć zagrożenia. W okresie lęgowym zachowania społeczne ulegają zmianie: samice konkurują ze sobą o przyciągnięcie samców, a po złożeniu jaj samiec bierze pełną odpowiedzialność za inkubację i opiekę nad pisklętami. Ta ojcowska inwestycja jest rzadka wśród ptaków i może trwać kilka miesięcy. Emu wykazują również zachowania eksploracyjne, napędzane ich naturalną ciekawością. Są terytorialne, gdy czują się zagrożone, ale generalnie są spokojne. Używają różnorodnych wokalizacji, w tym głębokich pomruków i gardłowych dźwięków, które mogą nieść się na duże odległości. Te wokalizacje pełnią funkcje społeczne i ostrzegawcze w grupie.

Emu zwyczajne zostało uznane przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) za gatunek „najmniejszej troski” ze względu na szerokie rozprzestrzenienie, stabilną liczebność populacji i zdolność adaptacji do zmodyfikowanych siedlisk. W przeciwieństwie do innych endemicznych gatunków australijskich, emu z powodzeniem przystosowało się do obszarów rolniczych, gdzie znajduje obfite zasoby, takie jak uprawy i sztuczne źródła wody. Napotyka jednak lokalne zagrożenia. Główne zagrożenia to utrata i fragmentacja siedlisk spowodowana rozrostem miast i rozwojem infrastruktury, śmiertelność w wyniku kolizji drogowych oraz żerowanie na jajach i pisklętach przez gatunki introdukowane, takie jak lis rudy i psy. Chociaż polowania są regulowane, w niektórych obszarach są one praktykowane nielegalnie. Emu jest również hodowane w warunkach półniewoli dla mięsa, futra i oleju. W kilku stanach Australii istnieją rezerwaty przyrody i polityki ochrony, które przyczyniają się do jego ochrony. W perspektywie długoterminowej zaleca się utrzymanie łączności między populacjami i monitorowanie obszarów, na których zagrożenia ze strony człowieka są największe.