Eland jest jedną z największych antylop świata, o krępym ciele, długich nogach i wyraźnym podgardlu, szczególnie widocznym u samców. Jego sierść waha się od brązowej do szarawej, jaśniejącej z wiekiem, a w niektórych populacjach na bokach pojawiają się jasne pionowe paski. Obie płci posiadają spiralne rogi, które są dłuższe i bardziej masywne u samców. Pomimo dużych rozmiarów, jest niezwykle zwinny: może kłusować na duże odległości i przeskakiwać przeszkody o wysokości ponad 2 metrów. Posiada wyspecjalizowany układ pokarmowy, który pozwala mu wykorzystywać zarówno trawy, jak i krzewy, i może przez długi czas nie pić, pobierając wodę z sukulentów. Wykazuje niezwykłą zdolność adaptacji ekologicznej i zajmuje szeroką gamę siedlisk, od sawann po regiony półpustynne i górskie. Jego szerokie kopyta są przystosowane do chodzenia po miękkim lub kamienistym podłożu.

Eland to gatunek społeczny, żyjący w stadach liczących od 15 do 60 osobników, choć w porze deszczowej mogą gromadzić się w grupach liczących nawet 500 osobników. Nie zajmują stałych terytoriów, lecz przemieszczają się w poszukiwaniu pożywienia i wody, podejmując sezonowe migracje zależne od opadów deszczu. Organizacja społeczna opiera się na samicach z młodymi i samcach, które łączą się w okresie godowym. Dominujące samce tymczasowo przewodzą stadom godowym, podczas gdy osobniki młodociane lub starsze mogą prowadzić samotniczy tryb życia. Porozumiewają się za pomocą postaw, głębokiego miecha i sygnałów węchowych, takich jak flehmen. Są najbardziej aktywne o świcie i zmierzchu, a w cieplejszym klimacie mogą prowadzić nocny tryb życia. Ich chód jest bardzo charakterystyczny, wytwarzając klikanie w stawach, które może pełnić funkcję komunikacyjną lub ostrzegawczą dla innych elandów i drapieżników.

Sklasyfikowany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) jako gatunek „najmniejszej troski”, eland zwyczajny utrzymuje stabilną populację w chronionych obszarach południowej i wschodniej Afryki. Jednak poza tymi obszarami jego populacja zmniejszyła się z powodu utraty siedlisk, kłusownictwa i fragmentacji krajobrazu. Jest on polowany ze względu na mięso i skórę, a także może chorować na choroby przenoszone przez zwierzęta gospodarskie. Chociaż wymieniony w Załączniku II Konwencji CITES, handel nim jest regulowany, ale nie zabroniony. Istnieją programy hodowli w niewoli i prywatne rezerwaty, gdzie jest również wykorzystywany jako alternatywny gatunek zwierząt gospodarskich w zrównoważonym rolnictwie ze względu na swoją zdolność adaptacji i niewielki wpływ na środowisko. W niektórych krajach został z powodzeniem wprowadzony do gospodarstw konserwatorskich i projektów ekoturystycznych. Najskuteczniejsze strategie ochrony opierają się na zarządzaniu siedliskami, korytarzach komunikacyjnych i zaangażowaniu lokalnych społeczności.