krokodyli
Krokodylia
Gady
100 dni (około 85 do 105 dni)
11-20 jajka
Jego dieta zmienia się w ciągu roku. W porze deszczowej, kiedy wezbrane rzeki przynoszą obfitość ryb do siedlisk krokodyla karłowatego, ten żywi się głównie rybami. W porze suchej, kiedy ryb jest niewiele, żywi się głównie skorupiakami i płazami. Uważa się również, że gatunek ten może polować na niektóre zwierzęta lądowe.
70 roku
Krokodyl karłowaty z Afryki Zachodniej jest najmniejszym krokodylem na świecie, osiągając do 1,8 metra długości. Jego charakterystycznymi cechami są krótki, szeroki pysk. Dorosłe osobniki mają solidny pancerz, z niemal całkowicie czarną skórą na grzbiecie i bokach oraz żółtawy brzuch z nieregularnymi, ciemnymi plamami. Młode osobniki są znacznie jaśniejsze i bardziej zróżnicowane kolorystycznie, zaczynając czernieć w okresie młodocianym.
Mają cztery dobrze rozwinięte nogi; ich przednie nogi („dłonie”) mają pięć palców, a tylne nogi („stopy”) tylko cztery. Mają bardzo mocny, bocznie spłaszczony ogon (podobny do wiosła), który działa jak potężny napęd, ułatwiając im pływanie.
Ich oczy i nozdrza znajdują się nad powierzchnią wody, co pozwala im śledzić ofiarę, pozostając ukrytymi pod wodą. Jednym z ich przystosowań do życia w wodzie są struktury przypominające zawory w nozdrzach i uszach, które po zamknięciu zapobiegają przedostawaniu się wody podczas zanurzenia.
Podobnie jak inne krokodyle, są jedynymi gadami z podniebieniem wtórnym, które pozwala im jeść pod wodą bez ryzyka utonięcia. Ich oczy mają trzecią, przezroczystą powiekę ochronną (powiekę migoczącą). Te krokodyle potrafią wyczuwać drgania i ruch, nawet gdy ich widzenie pod wodą jest słabe. Ich źrenice, które w jasnym świetle tworzą pionowe szczeliny, mogą się szeroko rozszerzać, co ułatwia polowanie w nocy. Posiadają kanał oddechowy biegnący od nozdrzy do tylnej części gardła, co pozwala im oddychać nawet z pełnym lub otwartym pyskiem pod wodą.
Budowa serca składająca się z niemal czterech komór, pozwalająca na dopływ utlenionej krwi do mózgu i odtlenowanej do płuc, pozwala krokodylowi pozostawać zanurzonym przez długi czas.
Krokodyl karłowaty zazwyczaj żyje samotnie, z wyjątkiem okresu rozrodczego. Jest zazwyczaj najbardziej aktywny o zmierzchu i w nocy, a także potrafi poruszać się z dala od wody lepiej niż inne gatunki krokodyli, ponieważ można go spotkać dziesiątki metrów od brzegu.
następnie, zwłaszcza po ulewnych deszczach.
Gatunek ten, uznany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) za „narażony” ze względu na wysokie ryzyko wyginięcia, jest również objęty regulacjami Konwencji CITES, która przyznaje temu gadowi najwyższy poziom ochrony. W szczególności znajduje się on w Załączniku I, który zakazuje handlu międzynarodowego w celach zarobkowych.
Znaczne zmniejszenie tempa wzrostu populacji spowodowane jest głównie zniszczeniem siedlisk i niekontrolowanym polowaniem na wiele okazów.
Siedlisko krokodyla karłowatego z Afryki Zachodniej jest zagrożone i degradowane przez niekontrolowaną wycinkę lasów, osadnictwo miejskie i rolnictwo; jest on również obiektem polowań dla mięsa. Chociaż jego skóra nie ma wartości handlowej, miejscowa ludność wytwarza z niej produkty na potrzeby lokalnego handlu. Ze względu na niską wartość ekonomiczną, zrównoważone praktyki hodowlane, które mogłyby chronić populację krokodyli, nie są wdrażane. Krokodyle te są nierównomiernie rozproszone na rozległym obszarze.
obszar, często położony w odległych lokalizacjach, co utrudnia uzyskanie wiarygodnych danych na temat populacji.
Afrykański krokodyl karłowaty zamieszkuje dolną część gęstego lasu dżungli i potrzebuje mniej wody niż inne gatunki krokodyli.
Jest to zwierzę zmiennocieplne: temperatura jego ciała zależy od temperatury otoczenia, a reguluje ją poprzez ekspozycję na słońce i cień.
Jest to najmniejszy żyjący krokodyl na świecie. Britannica opisuje go jako najmniejszy żyjący gatunek krokodyla, o maksymalnej długości około 1,8 m.
Jego pysk jest krótki i szeroki, bardziej masywny niż u wielu innych krokodyli. Ten „spłaszczony” i stosunkowo szeroki profil jest jedną z jego najbardziej charakterystycznych cech i pomaga wizualnie odróżnić go od gatunków o bardziej opływowej budowie.
Ma wyjątkowo dobrze zarysowany pancerz. Nazywany jest również „krokodylem kostnym”, ponieważ ma silnie rozwinięte osteodermy; nawet jego część brzuszna jest lepiej chroniona niż u innych krokodyli.
Zamieszkuje głównie lasy deszczowe, wolno płynące rzeki, bagna i wilgotne lasy Afryki Zachodniej i Środkowej. Nie jest typowym dużym krokodylem otwartych rzek: jest ściśle związany ze środowiskami leśnymi i bardziej zamkniętymi drogami wodnymi.
Może korzystać z nor i schronień naziemnych. Literatura poświęcona krokodylom i obserwacje terenowe tego gatunku wskazują, że korzysta on z jaskiń, zagłębień brzegowych rzek i schronień na linii brzegowej, co jest zgodne z jego trybem życia w zalesionych i odizolowanych środowiskach.
Prowadzi głównie nocny tryb życia i jest bardzo nieuchwytny. Jego niewielkie rozmiary i zamknięte siedlisko sprawiają, że znacznie trudniej go dostrzec niż inne duże gatunki afrykańskie; większość czasu spędza ukryty w roślinności, błocie lub schronieniach.
Jego dieta jest bardzo zróżnicowana w zależności od siedliska. Badania terenowe pokazują, że zjada skorupiaki, owady, płazy i drobne kręgowce, ale dokładny skład diety znacznie różni się w zależności od populacji i pory roku.
Niektóre populacje wchodzą do jaskiń i żywią się nietoperzami i świerszczami jaskiniowymi. W Gabonie odnotowano uderzający przypadek karłowatych krokodyli żerujących w jaskiniach i zjadających głównie nietoperze i świerszcze jaskiniowe, co jest zjawiskiem wyjątkowym dla krokodyli.
Niektórzy mieszkańcy jaskiń w Gabonie wykazują anomalne pomarańczowe ubarwienie. Ten odcień wiąże się z warunkami chemicznymi jaskiń i
długotrwała ekspozycja na guano nietoperzy, przypadek często cytowany w badaniach nad tym gatunkiem.
Samica buduje gniazda w formie kopców i pilnuje jaj. Podobnie jak inne krokodyle, nie porzuca jaj po prostu: chroni gniazdo i lęg po wykluciu. U tego gatunku, ze względu na jego wielkość, lęgi są zazwyczaj mniejsze niż u większych krokodyli.
Przez długi czas uważano go za pojedynczy, „szeroki” gatunek, ale genetyka ujawniła bardziej złożoną różnorodność. Badania molekularne wykazały wysoce zróżnicowane linie rozwojowe w obrębie Osteolaemus, w tym linię kongijską tradycyjnie kojarzoną z O. osborni oraz inną linię zachodnioafrykańską, która wciąż budzi wątpliwości taksonomiczne.
Gatunek ten jest zagrożony przez polowania i utratę siedlisk. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznała go za gatunek narażony na wyginięcie, a CITES umieściła go w Załączniku I, co odzwierciedla rzeczywiste obawy dotyczące jego ochrony.
Jego niewielkie rozmiary nie oznaczają, że jest „mniej krokodylem”: to wciąż wysoce wyspecjalizowany drapieżnik. Choć znacznie mniejszy od krokodyla nilowego czy krokodyla portock, zachowuje typową dla tej grupy biologię: polowanie z zasadzki, czułość pyska na wibracje i silną opiekę rodzicielską.
Jest to gatunek szczególnie ważny dla afrykańskiej zoologii, ponieważ łączy w sobie bardzo interesujące cechy pierwotne, ekologiczne i ewolucyjne. Jego złożona taksonomia, silny związek z wilgotnymi lasami i użytkowanie jaskiń czynią go cennym modelem do badań nad ewolucją, ekologią i ochroną afrykańskich krokodyli.
