Babka Defassa to duży, silny podgatunek koby wodnej, przystosowany do ekosystemów nadbrzeżnych i terenów podmokłych Afryki Subsaharyjskiej. Ma grubą, szarobrązową lub czerwonawą sierść, która zapewnia ochronę termiczną i odporność na wilgoć. W przeciwieństwie do babki Ellipse, Defassa nie ma owalnego białego znaczenia na kuprze; zamiast tego wykazuje rozproszoną, rozległą białą plamę. Dymorfizm płciowy jest wyraźny: samce są większe i posiadają spiralne rogi, które mogą osiągać do 100 cm długości, podczas gdy samice ich nie mają. Długie, silne nogi pozwalają mu łatwo poruszać się po błotnistym terenie, chociaż jest mniej zależny od wody niż inne gatunki półwodne. Jego układ pokarmowy jest przystosowany do włóknistych traw, chociaż w zależności od pory roku może zawierać pędy i liście. Potrzeba przebywania w pobliżu stałych źródeł wody wpływa zarówno na jego rozmieszczenie, jak i na jego nawyki ekologiczne.

Zachowanie koba Defassy jest ściśle związane z jego wilgotnym środowiskiem, chociaż jest on bardziej lądowy niż inne antylopy wodne. Jest gatunkiem przeważnie dziennym i stadnym, tworzącym grupy złożone z samic i młodych, którym przewodzi dominujący samiec w okresie rozrodczym. Młodsze samce często żyją w stadach kawalerskich, dopóki nie osiągną dojrzałości społecznej. W przeciwieństwie do innych, bardziej wodnych podgatunków, kob ten woli uciekać w gęstą roślinność niż zanurzać się. Pasie się wczesnym rankiem i o zmierzchu, a w najgorętszych godzinach szuka cienia i odpoczynku. Komunikacja w grupie opiera się na pozycjach ciała, parskaniu i znakowaniu zapachem. W okresie godowym samce ustalają hierarchie poprzez demonstrację siły i rytualne starcia rogami. Jego skryte zachowanie i kamuflaż chronią go przed drapieżnikami, takimi jak lwy, hieny i lamparty.

Chociaż kob Defassa jest obecnie klasyfikowany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) jako gatunek bliski zagrożenia (Near Threatened), niektóre jego populacje wykazują oznaki spadku z powodu fragmentacji siedlisk i nielegalnych polowań. Ten podgatunek zamieszkuje głównie obszary w pobliżu rzek, bagien i wilgotnych sawann – siedliska degradowane przez ekspansję rolnictwa, intensywny wypas, wylesianie i osuszanie terenów podmokłych. Ponadto jest on polowany ze względu na mięso i jako trofeum, co zwiększa jego podatność na wyginięcie na obszarach niemonitorowanych. Jest wymieniony w Załączniku III Konwencji CITES w Ghanie, co oznacza kontrolę handlu nim. Występuje w programach hodowlanych w ogrodach zoologicznych i rezerwatach przyrody, z pewnym sukcesem reprodukcyjnym, chociaż czasami dochodzi do niezamierzonej krzyżówki z innymi podgatunkami. Jego ochrona wymaga skutecznej ochrony ekosystemów nadbrzeżnych, ustanowienia korytarzy ekologicznych dla dzikich zwierząt oraz zaangażowania lokalnych społeczności w celu zminimalizowania presji na dzikie populacje.