Koza domowa to przeżuwający ssak parzystokopytny, bezpośredni potomek dzikiej kozy azjatyckiej (Capra aegagrus). Jej anatomia jest dostosowana do zróżnicowanych środowisk i diety o niskiej wartości odżywczej, dzięki czterokomorowemu żołądkowi, który pozwala jej fermentować celulozę. Jej ciało jest zwarte, zwinne i muskularne, ze smukłymi, ale silnymi nogami, przystosowanymi do skalistego i nierównego terenu. Wykazuje dużą różnorodność morfologiczną w zależności od rasy, od osobników ważących od 20 kg do ponad 100 kg. Wyraźny jest dymorfizm płciowy: samce zazwyczaj mają wydatną brodę, większe rogi i są większe od samic. Ich prostokątne źrenice zapewniają im wyjątkową widoczność panoramiczną, przydatną do wykrywania drapieżników. Ich układ powłokowy wykazuje zróżnicowanie w kolorze i gęstości sierści w zależności od regionu pochodzenia. Przez tysiąclecia koza była selektywnie hodowana do różnych celów: mleka, mięsa, skóry, towarzystwa i pielęgnacji krajobrazu.

Kozy to zwierzęta społeczne, eksploracyjne i inteligentne, o hierarchicznej strukturze społecznej. Żyją w grupach zorganizowanych według płci i wieku, gdzie samice zazwyczaj przewodzą ruchom stada, a samce rywalizują o dominację, szczególnie w okresie godowym. Prowadzą dzienny tryb życia, a szczyt aktywności przypada na poranek i wieczór. Są naturalnymi wspinaczami, potrafiącymi pokonywać strome zbocza i chodzić po wąskich półkach skalnych, co umożliwia im dostęp do zasobów roślinnych niedostępnych dla innych roślinożerców. Na wolności mogą tworzyć grupy mieszane płciowo i ustalać tymczasowe terytoria w zależności od dostępności pożywienia i schronienia. Kozy komunikują się poprzez beczenie, mowę ciała i postawę; używają również moczu i feromonów, szczególnie samce w okresie rui. Ich wrodzona ciekawość i zdolność uczenia się pozwalają im łatwo adaptować się do środowisk ludzkich, co ułatwiło ich globalne udomowienie.

Jako gatunek udomowiony, koza nie jest zagrożona na świecie; wręcz przeciwnie, jest jednym z najważniejszych gatunków zwierząt gospodarskich na świecie, z ponad miliardem osobników rozproszonych na wszystkich kontynentach. Jednak zasiedlenie przez dzikie kozy wrażliwych ekosystemów spowodowało poważne szkody ekologiczne, takie jak erozja gleby, utrata rodzimej roślinności i wypieranie gatunków endemicznych, zwłaszcza na wyspach. W regionach takich jak Wyspy Kanaryjskie, Hawaje, Nowa Zelandia i Wyspy Galapagos wdrożono programy eradykacji lub kontroli populacji. Rasy rodzime, takie jak koza Palmera i koza Murciano-Granadina, są zagrożone przez hybrydyzację i porzucenie tradycyjnych praktyk wypasu. Chociaż koza nie jest wymieniona w CITES ani uznana za gatunek dziki przez IUCN, programy ochrony genetycznej i zrównoważonego zarządzania istnieją na obszarach wiejskich. Inicjatywy te chronią różnorodność genetyczną i wiedzę związaną z hodowlą kóz.