Gęś kanadyjska jest jedną z najbardziej znanych kaczek w Ameryce Północnej, a jej biologia charakteryzuje się wysokim stopniem adaptacji. Jej ciało pokryte jest gęstym, szarobrązowym upierzeniem, z czarną głową i szyją kontrastującymi z charakterystycznym białym paskiem na policzku. Gatunek ten charakteryzuje się krępą budową ciała, długą szyją i płaskim dziobem, przystosowanym do skubania roślin. Jej układ pokarmowy skutecznie pobiera składniki odżywcze z diety bogatej w błonnik roślinny. Przystosowuje się do różnorodnych siedlisk, od naturalnych terenów podmokłych po pola uprawne, obszary miejskie i parki.

Podczas lotu ich potężne skrzydła umożliwiają im dalekie migracje, a szerokie pole widzenia ułatwia nawigację i wykrywanie drapieżników. Wykazują silne zachowania filopatryczne: młode ptaki powracają jako dorosłe na tereny, na których się urodziły. Ich elastyczność ekologiczna i zachowania społeczne były kluczowymi czynnikami ich ekspansji, zarówno naturalnej, jak i na terenach introdukowanych.

Gęś kanadyjska znana jest ze swojego stadnego i terytorialnego zachowania. Żyje w parach w okresie lęgowym, a przez resztę roku w dużych stadach. Gatunek ten jest monogamiczny, a pary tworzą się na całe życie, wykazując silną współpracę rodzicielską. Podczas lęgów samiec pełni rolę agresywnego obrońcy gniazda, podczas gdy samica wysiaduje jaja. Gęś jest bardzo głośna, komunikując się za pomocą serii niskich dźwięków, takich jak trąbienie i krakanie, które sygnalizują alarm, ostrzeżenie lub koordynację grupy. Podczas migracji formują się w formację w kształcie litery V, a przywódcy zmieniają się, aby oszczędzać energię. W obszarach miejskich wykazują wysoki stopień tolerancji na obecność ludzi i potrafią modyfikować swoje wzorce żerowania i przemieszczania się w zależności od obecności człowieka. Podczas pierzenia tymczasowo tracą zdolność lotu i gromadzą się w obszarach o dobrym pokryciu wodnym. Ich agresywne zachowanie, szczególnie w okresie lęgowym, prowadzi do konfliktów na obszarach miejskich i w parkach publicznych.

Chociaż bernikla kanadyjska jest globalnie uznawana przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) za gatunek „najmniejszej troski”, jej status różni się w zależności od regionu. W swoim rodzimym północnoamerykańskim zasięgu populacja bernikli kanadyjskiej znacznie wzrosła dzięki środkom ochronnym, zakazom polowań na oślep oraz zdolności adaptacji do środowiska miejskiego i rolniczego. Jednak w regionach, gdzie została introdukowana, takich jak Europa i Nowa Zelandia, budzi obawy ze względu na wpływ na tereny podmokłe i uprawy. Jej zdolność do modyfikowania siedlisk wodnych, konkurowania z gatunkami rodzimymi i gromadzenia odchodów na terenach rekreacyjnych doprowadziła do wdrożenia środków kontroli populacji. Bernikla kanadyjska nie jest wymieniona w załącznikach do konwencji CITES, ale jej zarządzanie jest regulowane w wielu krajach. Zagrożenia obejmują choroby (takie jak ptasia grypa), kolizje lotnicze i utratę siedlisk na obszarach lęgowych. Jej ochrona zależy od zróżnicowanych strategii: ochrony w jej rodzimym zasięgu oraz kontroli na obszarach egzotycznych, gdzie jest uznawana za inwazyjną.