Pawian płaszczowy (Papio hamadryas) jest naczelnym ze Starego Świata, przystosowanym do suchych, skalistych środowisk północno-wschodniej Afryki i Półwyspu Arabskiego. Wykazuje wyraźny dymorfizm płciowy: samce są znacznie większe od samic i rozwijają srebrzystą grzywę, która nadaje im imponujący wygląd. Obie płci mają czerwonawe twarze i zady. Ich wszystkożerna dieta obejmuje korzenie, liście, nasiona, kwiaty, owoce, owady i drobne kręgowce. Te naczelne są dzienne i lądowe, chociaż czasami mogą wspinać się na drzewa. Ich długość życia na wolności wynosi od 20 do 30 lat, osiągając do 37 lat w niewoli. Rozmnażanie nie jest ograniczone do konkretnej pory roku; samice zazwyczaj rodzą jedno potomstwo po okresie ciąży trwającym około sześciu miesięcy. Noworodki rodzą się z ciemnym futrem, które z czasem jaśnieje. Dojrzałość płciową osiągają między 4 a 7 rokiem życia, w zależności od płci.
Pawian święty charakteryzuje się złożoną, hierarchiczną strukturą społeczną, zorganizowaną w wielopoziomowe społeczeństwo. Podstawową jednostką jest harem, składający się z dominującego samca i kilku samic z młodymi. Kilka haremów tworzy klany, które z kolei grupują się w bandy, a czasami w większe stada. Samce ściśle kontrolują ruchy samic, używając sygnałów wizualnych i środków przymusu, aby utrzymać spójność grupy. Komunikacja obejmuje wokalizacje, mimikę i postawę ciała. Są dzienne i spędzają noc na klifach lub skalistych występach, aby chronić się przed drapieżnikami. W ciągu dnia żerują i angażują się w społeczne pielęgnowanie, co wzmacnia więzi w grupie. Młode samce mogą pełnić rolę towarzyszy w haremach, zanim utworzą własne. Interakcje społeczne są fundamentalne dla spójności i przetrwania grupy.
Pawian święty został sklasyfikowany przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN) jako gatunek „najmniejszej troski”, mimo że jest zagrożony lokalnie. Utrata siedlisk spowodowana ekspansją rolnictwa i miast, a także konkurencją o zasoby wodne, wpływa na niektóre populacje. Na niektórych obszarach jest prześladowany przez rolników za niszczenie upraw. Jego naturalnymi drapieżnikami są hieny i lamparty, chociaż presja drapieżników zmniejszyła się w niektórych regionach. Populacje chronione występują w parkach narodowych i rezerwatach, takich jak Park Narodowy Yangudi Rassa w Etiopii. Ochrona tego gatunku wymaga ochrony jego naturalnego siedliska i łagodzenia konfliktów z lokalnymi społecznościami ludzkimi. Edukacja i podnoszenie świadomości na temat jego znaczenia ekologicznego i kulturowego są również niezbędne dla jego zachowania.